The route of the holys rivers

Η Team for the world συμμετέχει με τον Κηφισό και Ιλισό

2006-10-16T14:19:00.000-07:00

Η Team for the world συμμετέχει στο δίκτυο *Ο δρόμος των Ιερών Ποταμών* με τους δύο ιερούς ποταμούς της Αθήνας, Κηφισό και Ιλισό.

Στα αρχαία χρόνια ο Κηφισός ποταμός είχε πολλά νερά και η ροή του ήταν συνεχής, έτσι τον τιμούσαν σαν θεό. Η λατρεία του Κηφισού υπήρχε στο Φάληρο και στον Ωρωπό. Ήταν γιος του Ωκεανού και της Τιθύος. Ο αττικός Κηφισός ήταν πατέρας της Διγένειας και παππούς της Πραξιθέας, συζύγου του Ερεχθέως, και του Ελιέως. Στό Αμφιάρειο, κοντά στόν Ωρωπό, μοιραζόταν με τις νύμφες, τον Πάνα και τον Αχελώο ένα βωμό. Ο Κηφισός εγκλώβισε με βία τη νύφη Λειριόπη στα νερά του κι από το βιασμό αυτό γεννήθηκε ο Νάρκισσος. Σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις ο τόπος του Κηφισού ήταν ο τόπος απαγωγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα. Στις όχθες του Κηφισού άντρες της φυλής των Φυταλιδών υποδέχτηκαν το Θησέα και συμφώνησαν να τον εξαγνίσουν από τους φόνους κακοποιών που είχε διαπράξει. Εξαγνισμένος ο Θησέας μπήκε στην Αθήνα.

Στην αρχαιότητα ο Ιλισός λατρευόταν ως θεότητα, όπως φαίνεται από δύο επιγραφές του 5ου π.Χ. αιώνα στο Επιγραφικό Μουσείο σχετικές με τα ιερά χρήματα και τους θησαυρούς των θεών, όπου αναφέρεται και ο ποταμός μεταξύ άλλων θεών και ηρώων. Ο φιλόσοφος Μάξιμος Τύριος (Φιλοσοφούμενα 2, 1) μας πληροφορεί ότι ο Ιλισός δεχόταν τιμές από τους Αθηναίους.

Ο Ιλισός εικονιζόταν συνήθως, όπως και οι άλλοι ποτάμιοι θεοί, ως ταύρος με ανθρώπινο πρόσωπο ή κεφάλι ή ως νεαρός, που έφερε καμιά φορά κάποιο διακριτικό ή μικρά κέρατα. Τον Ιλισό πιστεύτηκε ότι παριστάνει η νεαρή γυμνόποδη μορφή με το ιμάτιο στο κέντρο του μαρμάρινου αναθηματικού ανάγλυφου της Ξενοκρατίας στο Εθνικό Μουσείο.

Συμμετοχή του Πηνειού ποταμού της Πελοποννήσου

2006-09-21T13:51:00.000-07:00

Με τον ποταμό της Πελοποννήσου Πηνειό συμμετέχει το Eργαστήριο Tεχνολογίας Περιβάλλοντος του Tμήματος Πολιτικών Mηχανικών του Πανεπιστημίου στο *Δρόμο των ιερών ποταμών.*

Ο Πηνειός είναι το τρίτο κατά σειρά σε μέγεθος και σημασία ποτάμι της Πελοποννήσου. Αποτελείται από δύο βραχίονες , τον κυρίως Πηνειό (ή ποτάμι της Βερβινής) που πηγάζει από τον Ερύμανθο και από τον νότιο Λάδωνα (Λαγανέϊκο ποτάμι) που πηγάζει από το όρος Φολόη. Οι δύο βραχίονες ρέουν προς τα δυτικά και συνενώνονται κοντά στο Αγραπιδοχώρι (αρχαία Ηλειακή Πύλος).

Στην περιοχή της συμβολής των δύο βραχιόνων του έχει δημιουργηθεί το Φράγμα του Πηνειού για την άρδευση της πεδιάδας του κάμπου της Ήλιδας. Από κει και πέρα ο Πηνειός συνεχίζει τη διαδρομή του μέσα σε εγκιβωτισμένη τεχνητή κοίτη και αρδεύει τον κάμπο της Ανδραβίδας, της Γαστούνης και του Βαρθολομιού , και χύνεται στο Ιόνιο Πέλαγος (Μπούκα) διανύοντας μια διαδρομή 80 περίπου χιλιομέτρων.

Στον καιρό του Ηρακλή στην Ήλιδα βασίλευε ο Αυγείας , γιός του Ήλιου ή γιός του Ηλείου (γενάρχη των Ηλείων). Είχε μεγάλη δύναμη και πολλά πλούτη. Το πιό σημαντικό όμως ήταν τα μεγάλα κοπάδια του από βόδια και άλλα ζώα. Τα ζώα ήταν τόσο πολλά που η κοπριά τους κατέκλυσε όχι μόνο τους στάβλους , αλλά και την γύρω περιοχή

Ένας από τους άθλους του Ηρακλή ήταν να καθαρίσει μέσα σε μια μέρα και με τα ίδια του τα χέρια
"την κόπρο των στάβλων του Αυγεία".
Ο Ηρακλής μη θέλοντας να υποστεί την ταπείνωση να κουβαλάει στην πλάτη του την κοπριά, αλλά και επειδή είδε ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει σε μιά μέρα , έσκαψε ένα βαθύ αυλάκι και παροχέτευσε τα νερά του Πηνειού στους στάβλους , τα οποία και παρέσυραν στη θάλασσα την κοπριά και έτσι μέσα σε λίγες ώρες καθάρισε ολόκληρη την περιοχή από την κοπριά.

The river holy Aliakmona and Club Unesco Kastoria

2006-08-17T07:21:00.000-07:00

Με το *Θεό Ποταμό Αλιάκμωνα *συμμετέχει ο Ομιλος Unesco Καστοριάς στο δίκτυο
*Ο δρόμος των Ιερών Ποταμών*

Το ποτάμι είναι πανάρχαιο, όπως και το όνομα του. Το όνομα Αλιάκμονας είναι σύνθετο και προέρχεται από το άλς (άλας, θάλασσα) και από το ακμών (αμόνι).

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ο Αλιάκμονας ήταν ένας από τους ποτάμιους θεούς, που είχε γεννηθεί από τον Ωκεανό και την Τηθύ. Ο Ωκεανός ήταν ένας τεράστιος ποταμός που περιέβαλλε τη γη από παντού. Η δε Τηθύς ήταν μία από τις Τιτανίδες, κόρη του Ουρανού και της Γης. Υπάρχει και άλλη εκδοχή κατά την οποία πατέρας του Αλιάκμονα ήταν ο βασιλιάς της Θράκης, ο Παλαιστίνος και μητέρα του η Πιερίδα, που ήταν μία από τις εννιά θνητές κόρες του βασιλιά της Πιερίας, Πίερου και της Ευδίππης.

Ο Παλαιστίνος αγαπούσε πολύ το γιο του, τον Αλιάκμονα. Όταν έμαθε το φόνο του (Αλιάκμονα) σε κάποια μάχη, έπεσε στον ποταμό Κονασό που μετονομάστηκε Παλαιστίνος (σήμερα Στρυμόνας). Ακόμα, υπάρχει μια αρχαία παράδοση που λέει ότι όσα πρόβατα έπιναν νερό από τον Αλιάκμονα, άλλαζαν χρώμα και γίνονταν λευκά. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από μια καταγραφή του Λατίνου συγγραφέα Πλίνιου (23-79 μ.Χ.), που μεταφρασμένη από τα λατινικά, λέει: "Ωσαύτως εν Μακεδονία, όσοι θέλουσι να έχωσι πρόβατα λευκά άγουσιν εις τον Αλιάκμονα, όσοι δε μέλανα εις τον Αξιόν".

Ο Aλιάκμονας είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός της χώρας με 310 χιλιόμετρα, διέρχεται δύο περιφέρειες (Kεντρική και Δυτική Mακεδονία) και πέντε νομούς (Kαστοριάς, Γρεβενών, Kοζάνης, Hμαθίας και Πιερίας) και εκβάλλει στο Θερμαϊκό

The River God Pinios in Larisa Greece

2006-08-17T07:14:00.000-07:00

Το Διοικητικό συμβούλιο του Ομίλου Λάρισσας συμμετέχει στο δίκτυο με τον ποταμό της περιοχής του μια και όπως λέει ο μύθος ο ποταμός Πηνειός, είναι ποτάμειος θεός και αδελφός του ποταμού Στρυμόνα.

Μια μικρή αναφορά για τον μύθο .

Ο Ωκεανός, ο μεγαλύτερος γιος του Ουρανού και της Γης, βασίλεψε στο υγρό στοιχείο. Ήταν ένας τεράστιος ποταμός που κυλούσε γύρω από την ολοστρόγγυλη Γη και άπλωνε το σώμα του σ' όλα τα σημεία του ορίζοντα, στην Ανατολή, τη Δύση, το Βορρά και το Νότο. Ο Ωκεανός ήταν η προσωποποίηση του νερού και ζευγάρωσε με τη Τηθύ, τη μικρότερη από τις Τιτανίδες η οποία προστάτευε το υγρό στοιχείο και προσωποποιούσε τη γόνιμη θηλυκή θεότητα της θάλασσας. Ο Ωκεανός θαμπώθηκε από την ομορφιά της αδερφής του, τον ξετρέλαναν τα καταγάλανα μάτια της και τα κυματιστά της μαλλιά. Εξάλλου, και η ίδια ήθελε να βρίσκεται όλη μέρα και όλη νύχτα μέσα στα νερά. Από το σμίξιμό τους απέκτησαν αναρίθμητα παιδιά. Έτσι ο Ωκεανός θεωρείται ο πατέρας όλων των ποταμών.
Ο Ησίοδος αναφέρει ότι γιοι του ήταν ο Νείλος, ο Αλφειός, ο Γράκχος, ο Πηνειός, ο Σαγγάριος, ο Εύηνος, ο Ηριδανός, ο Στρυμόνας, ο Μαίανδρος, ο Αχελώος, ο Αλιάκμονας, ο Σκάμανδρος, ο Νέστος, ο Γρανικός, ο Ροδιός, ο Λάδωνας και άλλοι τουλάχιστον τρεις χιλιάδες ποταμοί. Από την Τηθύ επίσης απέκτησε πενήντα κόρες, τις Ωκεανίδες· ανάμεσά τους ήταν η Στύγα, η μεγαλύτερη απ' όλες, η Ηλέκτρα, η Δωρίδα, η Ιάνειρα, η Διώνη, η Τύχη, η Πρυμνώ, η Ιππώ, η Καλλιρρόη, η Ζευξώ, η Καλυψώ, η Ξάνθη, η Πετραία και η Ασία. Αυτές προστάτευαν τα ρυάκια και τις πηγές και ήταν γενικά θεότητες του νερού, όπως και οι σεβαστοί γονείς τους.

Strymon: Myth and Reality

2006-08-17T07:02:00.000-07:00

Strymon was, according to mythology, the son of the king of the Thracians, Risos, and of the Muse Kleo. He was worshiped by the Thracians, while in Hellenistic Amfipolis there was a temple devoted to him and Apollo.

Strymon, who slowly but always full of water flows beside us at nights when in Amfipolis greek ancient tragedy and comedy is taught, brings with him myths and stories from unforgettable past years. Thousands of years ago, a tribe called Strymonii lived at the river’s shores. We later discover from Herodotus that the Paiones also lived here. Hesiod describes Strymon as one of the largest rivers and Aeschylus as ‘pure’. Persians priests sacrificed white horses here and left the blood fall into the river. Thucydides tells us that the river was on one hand the border between the Macedonians and the free Paiones and the Thracian kingdom of Odrysoi on the other. This was the case until 357 BC when Fillip the Second conquered

Thrace

and integrated it into the Macedonian kingdom, providing in this way the ground for the later campaign of Alexander the Great to Minor Asia.
The Strymon plain provided the most important link to the rich Thracian inner land. The Greeks settled early at the river’s estuary. The Andrians founded the town of Argilos in the west and the Thasians founded the town of Hiona in the east. Their purpose was to take advantage of the rich Thracian inner land and control the river, until Lake Kerkinitida and the ancient town of Vergi. The fleet of Alexander the Great was in Lake Kerkinitida before the start of the great campaign to Asia Minor. The river could be navigated in its lower part but not in the upper part because Hercules, according to mythology, threw stones there when he was passing from the area with Gyriones’s cattle.

Strymon embraces both sides of Amfipolis before he enters the sea and this is the reason why this town was named Amfipolis (i.e. water town). Xerxes built a bridge here so that he and his army could pass and perhaps this bridge is not very far from the spot where the archaeologist Lazaridis discovered the foundations of the bridge. The wooden poles, which from time to time strengthened the bridge’s foundations, are a monument to centuries of history.

The river’s route has changed since antiquity as have its estuaries. However, a port has always existed near the river’s estuaries. In the east it was the port of Hiona, until Amfipolis conquered the town of Hiona and made it its own port. In the Byzantine period when Hiona was replaced by the walled town of Xrisoupoli, the port was situated in the north of the town’s walls. It is also possible that there was a port in the west side and in the spot where we now know as the ‘River’s ladder’.

ZisisBonias

Director of the Archaeological Office of Kavala

Στρυμών: Μύθος και Πραγματικότητα

Ο Στρυμών κατά τη μυθολογία ήταν γιός του βασιλιά των Θρακών Ρήσου και της Μούσας Κλειούς. Στα θρακικά φύλα είχε ξεχωριστή θέση στην λατρεία, αλλά κι αργότερα στην ελληνική Αμφίπολη είχε ιερό μαζί με τον Απόλλωνα.

Ο Στρυμόνας, που αργά μα πάντα νερό γεμάτος κυλάει δίπλα μας τα βράδια όταν στον χώρο της Αμφίπολης διδάσκεται αρχαία ελληνική τραγωδία και κωμωδία, φέρνει μαζί του μύθους και ιστορίες από χρόνια παλιά αλλά όχι ξεχασμένα. Πριν από χιλιάδες χρόνια στις όχθες του ζούσαν οι Στρυμόνιοι. Κι όταν οι τελευταίοι μετοίκησαν στην μικρασιατική Βιθυνία, κράτησαν κι εκεί το όνομα της παλαιάς πατρίδας. Αργότερα, μαθαίνουμε από τον Ηρόδοτο ότι εδώ κατοικούσαν οι Παίονες. Ο Ησίοδος αναφέρει τον Στρυμόνα σαν έναν από τους μεγαλύτερους ποταμούς κι «αγνό» τον ονομάζει ο Αισχύλος. Εδώ οι Πέρσες ιερείς θυσίασαν λευκά άλογα κι άφησαν το αίμα τους να τρέξει στο ποτάμι. Ο Θουκυδίδης μας λέει ότι το ποτάμι ήταν το σύνορο των Μακεδόνων και των ελευθέρων Παιόνων από τη μια και του θρακικού βασιλείου των Οδρυσών από την άλλη μεριά. Αυτό κράτησε μέχρι που ο Φίλιππος Β’ στα 357 π.Χ. κατέκτησε ολόκληρη την Θράκη και την ενσωμάτωσε στο μακεδονικό βασίλειο, δημιουργώντας και τις προϋποθέσεις για την μικρασιατική εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου.

Η κοιλάδα του Στρυμόνα αποτελούσε την σπουδαιότερη οδό επικοινωνίας με την πλούσια θρακική ενδοχώρα. Οι Έλληνες από τα πρώτα χρόνια που αποίκισαν την περιοχή των εκβολών του ιδρύοντας οι Άνδριοι στα δυτικά την Άργιλο και οι Θάσιοι στα ανατολικά την Ηιόνα, κύριο σκοπό είχαν την εκμετάλλευση του πλούτου της θρακικής ενδοχώρας και τον έλεγχο της πλωτής οδού, που μέχρι την λίμνη Κερκινίτιδα και την αρχαία Βέργη, αποικία των Θασίων στην περιοχή του σημερινού Ν. Σκοπού, αποτελούσε ο Στρυμόνας. Στην λίμνη Κερκινίτιδα ναυλοχούσε ο στόλος του Μ. Αλεξάνδρου πριν την μεγάλη εξόρμηση. Πλωτό ήταν το ποτάμι στο κατώτερο τμήμα του αλλά ψηλότερα έκλεισε στο σημείο όπου, κατά τον μύθο, ο Ηρακλής έριξε πέτρες, σαν πέρασε από εδώ με τα βόδια του Γηρυόνη.

Ο Στρυμόνας με τα φιδογυρίσματά του αγκαλιάζει λίγο πριν φτάσει στη θάλασσα από δυο μεριές την Αμφίπολη, κι είναι αυτός ο λόγος που η πόλη πήρε το όνομα Αμφίπολις. Κάπου εδώ ο Ξέρξης έστησε γέφυρα για να περάσει η στρατιά του κι ίσως δεν είναι μακρυά ο τόπος όπου ο Δ. Λαζαρίδης ανέσκαψε την αρχαία γέφυρα. Οι ξύλινοι πάσσαλοι, που κατά καιρούς ενίσχυαν τα θεμέλια της γέφυρας, είναι μνημείο ιστορίας αιώνων.

Η πορεία του ποταμού έχει αλλάξει από την αρχαιότητα, το ίδιο κι οι εκβολές του. Πάντοτε όμως υπήρχε κοντά στις εκβολές του ένα λιμάνι. Στα ανατολικά το λιμάνι αυτό ήταν της Ηιόνας, μέχρι που η Αμφίπολη κατέκτησε την πόλη και το έκανε δικό της λιμάνι. Στα βυζαντινά χρόνια που την Ηιόνα διαδέχτηκε η οχυρωμένη Χρυσούπολη, το λιμάνι βρισκόταν στα βόρεια των τειχών της πόλης. Χρόνια αργότερα το λιμάνι αυτό μετατράπηκε από θαλάσσια ζώνη σε αλίπεδο. Δεν αποκλείεται και στην δυτική πλευρά να υπήρχε λιμενική εγκατάσταση, εδώ που στα ύστερα χρόνια ξέρουμε τη θέση σαν «Σκάλα του ποταμού».

Ζήσης Μπόνιας . Διευθυντής της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καβάλας

Ο δρόμος των ιερών ποταμών

2006-08-17T06:56:00.000-07:00

Η πρόεδρος του Ομίλου Unesco Σερρών κ. Καίτη Εμμανουηλίδου πληροφορήθηκε από το site της Unesco για το *3^οΔιεθνή Συνέδριο Ποταμών και Πολιτισμών 2006* http://www.rivers2006.org/

Τα στελέχη του Ομίλου, Μαρία Εμμανουηλίδου, Δήμητρα Τσακίρη, Γιώργος Αψειλίδης, υπεύθυνα για το Δεκαετές πρόγραμμα *Βιώσιμη Ανάπτυξη 2005-2014* της Unesco έστειλαν εργασία για να συμμετέχουν με θέμα , * Ο Ποταμός Στρυμόνας*. Η συμβολή του κ Ζήση Μπόνια ήταν πολύτιμη.

Από την ώρα που έγινε αποδεκτή η εισήγηση, ο Όμιλος Unesco Σερρών ξεκινά την προσπάθεια της δημιουργίας ενός δικτύου με στόχο την Βιώσιμη Ανάπτυξη του *Δρόμου των Ιερών Ποταμών *

Στόχος είναι να εγκριθεί από την UNESCO κατά τα πρότυπα των *Δρόμων του Μεταξιού.*,*Δρόμοι της ελιάς* *Δρόμοι των σκλάβων* κτλ